Uitgebreide update

Hier zit ik dan, buiten op een strandstoeltje want we hebben nog geen tuinstoelen :). Ik wilde al een paar dagen een uitgebreide update voor de site schrijven, maar het kwam er steeds niet van. Nu vanochtend was het zulk mooi weer dat ik snel een broodje smeerde om met een kop thee in de tuin te zitten, in het kleine deel waar ’s ochtends de zon schijnt. Ik had net m’n stoel daar neergezet toen de buren die aan dat kleine stukje tuin grenzen, hun dakterras gingen schoonmaken. Dus snel m’n stoel er weer weg want het water begon al naar beneden te kletteren :). Dus nu zit ik ergens anders in de schaduw, nog wel een beetje fris, maar fijn om even buiten te zijn. Pal tegenover ons huis staat een flat van 10 verdiepingen dus van privacy is weinig sprake. In Nederland zou dat niet kunnen met de regels en bouwnormen die er gelden. Maar hier in Moldavië kan zoveel. En eerlijk is eerlijk, we zijn enorm blij met onze tuin. De jongens zijn veel buiten te vinden en Raisa Joy ook steeds meer.

Ik denk na over Raisa Joy terwijl ze om me heen scharrelt. Ze is zo jong en stel dat we hier jaren blijven -wat we hopen- dan zal dit het enige leven zijn dat ze kent. ’s Ochtends wakker worden met het geluid van sirenes, toeterende auto’s, bliep-bliep van auto-alarmen en de vogeltjes in de enorme walnotenboom die een deel van de tuin bedekt. Mensen om haar heen die in vier verschillende talen tegen haar praten en het vele zitten in de auto.. Allemaal dingen die zo anders zijn, dan toen we nog in ons heerlijke buurtje in Nederland woonden. Maar zij weet niet anders, en ze doet het goed. Ze is blij en vermaakt zich meestal prima. Buiten rondkruipen vindt ze momenteel het leukste om te doen en met (duplo)diertjes spelen.

De jongens zijn nu op school. Nog zeven schooldagen en dan hebben ze vakantie. Een vakantie die maar liefst drie maanden duurt!! Ik dacht eerst, hoe gaan we de zomer doorkomen, zo lang?! Maar inmiddels hebben we al een paar outreaches, uitstapjes en bezoekjes gepland staan dus dat komt goed. De jongens spreken inmiddels al wel wat Roemeens maar om eerlijk te zijn had ik verwacht dat het sneller zou gaan. Toch komen ze elke dag enthousiast uit school en zijn ze hier blijer dan dat ze in Nederland waren. Erg bijzonder! We zijn super blij dat het zo goed met ze gaat en we hopen dat het zo blijft gaan.

Ruben is nu bij OM. Tot nu toe is hij nog aan het meekijken en -lopen en intussen schrijft hij op wat hij allemaal ziet en welke processen we bijvoorbeeld verbeterd kunnen worden. We komen er opnieuw achter dat Nederlanders toch wel lekker eigenwijs zijn en altijd verbeterpunten kunnen vinden ;). Soms zijn het maar kleine dingen die met wat aanpassingen een stuk soepeler lopen, dus het is goed om hier ook tijd aan te besteden.

Zijn afdeling werkt veel met seizoensgebonden projecten. Bijvoorbeeld brandhout en voedselpakketten in de winter, daarna de pootaardappelen en zaden, en momenteel is het de tijd van het geitenproject en het speeltuinenproject :). Van een Nederlandse organisatie is geld gekomen om 92 geiten te kopen voor arme families en om een aantal speeltuinen te realiseren voor kinderen in dorpen waar veel armoede heerst en geen speeltuin is. Dus Ruben is een paar dagen helemaal into de glijbanen en schommels en kan zich helemaal uitleven in zijn tekenprogramma om mooie en veilige speeltuinen van hout te ontwerpen. Er komen deze zomer verschillende construction teams die deze speeltuinen dan in elkaar gaan zetten.

En last but not least een korte update over mij. Irina, onze lerares op de taalschool, vraagt altijd: Ilja wat heb je afgelopen dagen gedaan? En dan moet ik in het Roemeens antwoorden wat ik allemaal heb gedaan. In mijn ogen zijn dat vaak onbetekenende dingen zoals voor de kinderen zorgen, huiswerk maken en af en toe naar OM om ergens bij te helpen. Dat is vooral mijn gevoel. Mijn ratio weet dat het niet onbelangrijk is, maar juist belangrijk. Ik heb (samen met Ruben!) de afgelopen maanden veel tijd in de kinderen geïnvesteerd zodat het goed met ze zou gaan. En daar zien we nu de vruchten van, yes! Maar voor mezelf was het vaak niet uitdagend genoeg en maakt het me juist moe om zoveel thuis te zijn met de kinderen. Ik wil wel meer, maar heb tegelijkertijd ook nog de beperking van mijn bekken. Ik heb er nog wel elke dag pijn aan. De ene dag gaat beter dan de andere, en ik zie wel een stijgende lijn, maar ik had graag gezien dat het nu helemaal goed zou zijn. Dat is helaas niet de realiteit, dus ik probeer een goede balans te vinden tussen rust en activiteiten. Voor de kinderen is een thuis-mama in deze periode heel goed, dus daarom kan ik me er wel bij neerleggen nu. Gelukkig zijn er ook kleine werkzaamheden die ik op kan pakken, zoals het voorbereiden van outreaches deze zomer en binnenkort ga ik starten met het begeleiden van drie Moldaven die ook voor OM gaan werken. Een hier in Chisinau en twee meiden in een land in Centraal Azië. Ook zij moeten hun eigen fondsen werven en in een arm land in Moldavië is dat niet makkelijk. Dus samen met hen ga ik kijken naar mogelijkheden en hen trainen/coachen in fundraising, want als God wil dat ze gaan, zullen ze gaan!

Inmiddels is het bijna 22.00 uur. Ik heb niet de hele dag zitten schrijven ;), maar heb het laatste stuk vanavond verder getypt. Er is nog meer te vertellen, onder andere dat we onze verblijfsvergunning binnen hebben! en over hele bijzondere dingen die we deze zomer gaan doen. Maar dat houden jullie tegoed voor een volgende keer :). Groeten!