Meidenkamp

Het meidenkamp, hoe was het?! Van verschillende mensen kregen we de vraag hoe het kamp is geweest, super leuk dat zoveel mensen meeleven.

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen thuis en is de rust weer wat teruggekeerd. Maar als ik nadenk over het meidenkamp word ik stil en merk ik dat ik een diepe zucht slaak. Ongeveer 115 meiden in de leeftijd van 8-17 jaar waren mee. Volgens mij was er geen een met een intact gezin en geen een meisje zonder trauma. En eigenlijk wil ik niet eens de zielige verhalen opschrijven, want wat heeft dat voor nut. Maar om de grote verandering aan het eind van het kamp een beetje te kunnen begrijpen, is een beschrijving van hun levens eigenlijk wel nodig.

Maar wat kan ik zeggen, wat kan ik schrijven? Zo’n moment had ik tijdens het kamp ook. Zoveel gezichten, maar zo weinig uitdrukkingen. Vooral leegte en hopeloosheid in hun ogen, en ook boosheid en rebellie. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Deze meiden leven niet, maar overleven. Meiden van 8 jaar die elke dag om 05.00 uur opstaan om het werk van een volwassen man te moeten doen op de boerderij. Meiden van 11 die alleen voor hun broertjes/zusjes zorgen omdat hun ouders in het buitenland zijn om te werken. Meiden van 15 jaar die in de prostitutie zitten, zelfs een van hen geëxploiteerd door haar eigen moeder… Voor 200 lei (€10) mogen de mannen uit haar dorp een uur van haar gebruik maken. Geen enkel meisje had een normaal leven, een normaal verhaal. In elk leven was er scheiding, afwijzing, armoede. Misbruik en prostitutie veranderden in dit kamp van woorden in gezichten. Gezichten van meiden van wie ik ben gaan houden, omdat God van ze houdt. Veel meiden verlangden er zo naar om gewoon gezien te worden, gewaardeerd te worden. Het was heel mooi om de meiden tijd, aandacht en liefde te geven, we zagen ze met de dag opknappen!

We hebben veel gebeden voor alle meiden en voor alle leiding die mee was. Veel van de Moldavische leiders hebben een zelfde achtergrond als de meiden van het kamp en voor hun was het niet altijd makkelijk om de verhalen van de meiden te horen. We hebben dus niet alleen veel geknuffeld met de meiden maar ook met de leiding. Elke dag hadden we ook minimaal 1 tijd van gebed, en meestal vaker. We hebben gebeden voor verandering in de harten van de meiden en hun families, en ook voor sommige meiden die er niet waren. Eén meisje dat wel op de deelnemerslijst stond kwam niet opdagen, naar waar later bleek omdat ze zwanger was. Dit jaar ‘maar’ een zwangere, vorig jaar waren er drie meiden zwanger van 13, 14 en 15 jaar. Bijna altijd is hun vriend twee keer zo oud als zij en ook bijna altijd wordt er gekozen voor abortus. Zonder enige veroordeling naar het meisje toe huilde mijn hart voor dit kleine kindje. Nog zo klein en nu al in de problemen.. We hebben gebeden dat dit baby’tje niet zal sterven maar zal leven, want God is de God van het leven.

Ik kan wel uren doorschrijven wat we allemaal hebben gedaan en beleefd, maar dan wordt dit stukje zo lang ;). Terugkerende onderdelen van elke dag waren zingen, spellen, onderwijssessies, lekker eten, een uurtje slapen tussen de middag (handig zo’n kamp met tieners, haha!), crafts, Bijbelonderwijs en douchen. Ja, dat laatste verdient een opmerking want er waren zelfs twee meiden die niet wisten wat een douche nemen was…. Je weet natuurlijk dat de meiden echt uit een hele arme omgeving komen, maar dat ze niet eens weten wat een douche is, pfff. Dus de dagelijks hygiëne was een vast onderdeel om de meiden te leren wat goede zorg voor je lichaam is.

De onderwijssessies vond ik echt ontzettend goed. Er werden onderwerpen behandeld als gevoelens & emoties, je lijf, (seksuele) weerbaarheid, je keuzes en je eigen verantwoordelijkheden. Ik was onder de indruk van de spreek- en onderwijstalenten van bepaalde teamleden, wow! De meiden namen het over het algemeen ook heel serieus en na afloop van elke onderwijssessie werd er verder gesproken over het onderwerp in kleine discussiegroepjes.

Op dag vier zagen we ineens een grote verandering in de meiden. Hun ogen gingen meer stralen en ineens werd er gehuppeld en gezongen op het kampterrein!! Op papier lijkt dit misschien niet zo bijzonder, maar als je de ogen van de meiden op de eerste dag had gezien… Wow, wat een grote God hebben we. We hebben veel wonderen van innerlijke genezing en verandering gezien.

In elk geval twee van de ‘oudere’ meiden die mee waren met het kamp (15/16 jaar) hebben de keus gemaakt om een nieuw leven te beginnen, en op dit moment worden er plaatsen voor hun geregeld in een christelijke shelter. Yes!! Een van deze twee meiden stond op het punt om met haar ‘vriend’ van 27 naar Europa te vertrekken omdat ze daar kon gaan werken. Dit meiske was zo naïef, ze geloofde echt dat ze daar een beter leven zou gaan krijgen. Dus we zijn zo blij dat ze binnenkort in de christelijke opvang terecht komt in plaats van in de prostitutie ergens in Europa!

Als afsluiting nog twee mooie verhalen... Op de een na laatste dag was er tijdens de ‘dienst’ de mogelijkheid om je hart open te stellen voor Jezus. Zo’n 50 meiden hebben op dat moment hun leven aan Hem gegeven, wow!! Wat een mooi moment.. Zoveel pijn en verdriet, zoveel tranen.. Maar ook het moment dat hoop, liefde en genezing binnenkwamen in hun levens… De tekst van de velden zijn wit om te oogsten zag ik voor m’n ogen tot leven komen! Een simpele preek en zoveel meiden die hun hart openstelden voor God.. Ik vond het echt een voorrecht dat ik hierbij mocht zijn en met de meiden mocht bidden. Ik zie uit naar wat God allemaal in hun leven gaat doen, want het thema van de week was: niets is onmogelijk voor God!

En als laatste: er was een meisje mee dat een beetje anders was dan de rest. Ze had een bril (hier heel ongebruikelijk) en ze kon niet zo goed meekomen met de rest. Maar op een dag kwam ze naar me toe met haar groepsleidster want ze wilde zo graag gitaar leren spelen. Ik had m’n gitaar mee dus ik zei, natuurlijk wil ik je wel een paar akkoorden aanleren. Ze straalde helemaal! Na afloop van de eerste ‘les’ zei ze: dit is de mooiste dag van mijn leven!! Al jaren droom ik ervan om een gitaar vast te houden want ik wil zo graag gitaar kunnen spelen, maar mijn moeder zegt dat dat niet kan want we hebben niet genoeg geld. Maar nu heb ik toch een beetje geleerd! Niets is onmogelijk voor God…