Het land in

Naast de gewone ‘office dagen’ ben ik afgelopen tijd een aantal keren op pad geweest naar een dorpje. Ik wil jullie hier graag meer over vertellen.

Bezoek aan Cobilea

In deze regio van Moldavië is sinds een paar weken een Local Ministry Team (LMT) gestart. Omdat dit LMT vrij afgesloten van de ‘normale’ wereld ligt waren we hier om het team, bestaande uit zes OM’ers uit drie landen, te bezoeken en te bemoedigen. Ik ging met ze mee op pad naar diverse families die deel uit maken van het winterkleding project. Hierin krijgen de kinderen die dit het meest nodig hebben een winterjas en/of schoenen.  Sommige kinderen hebben niet eens een fatsoenlijke jas, laat staan voor de winter. Terwijl het toch echt al vrij fris is buiten. Bij het passen van nieuwe schoenen waren ze al blij met schoenen die 4 maten te groot zijn…. Aan de ene kant grappig en aan de andere kant schrijnend. Ze hebben zo weinig… Veel te grote schoenen worden al in dank ontvangen.. Maar natuurlijk lieten we het niet zo en werden de schoenen omgewisseld voor een maat die beter paste. Je hoort niets over of ze wel mooi zijn of niet, het feit dat ze nieuwe kleding of schoenen krijgen is gewoon speciaal. Mooi om te zien hoe dit harten van mensen opent!

Bezoek Gradinita

Woensdag ben ik op bezoek geweest in het dagcentrum van Gradinita. Hier komen kinderen en tieners na school bij elkaar voor extra zorg en aandacht die ze vaak thuis niet krijgen. Er wordt ook samen gezongen, Bijbel gelezen en voor elkaar gebeden. Daarna genieten ze samen van een warme maaltijd voordat ze naar huis gaan. Vaak is dit de enige maaltijd die ze op een dag krijgen. Veel kinderen zijn ontzettend klein voor hun leeftijd, omdat ze te weinig voeding binnen krijgen.

Deze dag vertaalde ik voor een jongeman uit Canada die mee was om film- en fotomateriaal voor OM te maken. Leuk om van het Russisch naar het Engels te vertalen. Beter dan Engels – Roemeens :). Het is elke keer weer aangrijpend om te horen hoeveel kinderen grote delen van het jaar zonder ouders zijn, omdat ze de kost moeten verdienen in het buitenland. Eigenlijk te triest voor woorden. Enige punt van hoop in hun levens zijn vaak dagcentra als deze..

Groeten Ruben