Het kleine huis op de prairie

Aan het eind van het dorp, zo ver weg van de bewoonde wereld dat je prima een aflevering van Het kleine huis op de prairie op kunt nemen, staat een typisch Moldavisch huis. Geverfd beton, afbladderende verf, geen stromend water maar een put in de tuin, een vervallen houten hek, asbestplaten op het dak en blaffende honden aan een ketting. Het is onze derde visit van die dag en we komen aan bij een bejaarde vrouw en haar zoon van 41. Net zoals de vorige twee huisbezoeken huilt de vrouw binnen een minuut. Het leven hier op het platteland is zo zwaar, zo eenzaam. We zijn net vertrokken bij een blinde vrouw van eind 60 die een klein pensioen van de staat ontvangt omdat ze zowel blind als bejaard is. De situatie was schrijnend; ze schokt van alle kanten. Niet omdat ze ziek is, maar omdat ze zo ontzettend bang is. Ze is bang voor haar buurman, die aan de drank is. Wanneer zij haar pensioen heeft ontvangen is hij er als de kippen bij om haar te bestelen. Soms komt hij overdag, maar soms ook midden in de nacht. En deze vrouw, blind en slecht ter been kan zich niet verweren. Wat verschrikkelijk, wat een angst. Ruben maakt een foto van een klein slotje aan de deur, maar deze is niet voldoende om de dronken buurman buiten te houden. Wat een leven, wat een leven...

Maar goed, ik was bij de derde visit gebleven. Omdat deze mevrouw aan het einde van het dorpje woont reden we er met de auto naar toe. De jongens blijven deze keer bij de auto, misschien vol van de indrukken van de eerste twee visits? Ze spelen Zeeslag terwijl wij de tuin in lopen. Buiten staat een verroest bed met wat kleden er op. Een man met werkelijk prachtige ogen zit naast een oudere vrouw. Zijn ogen staren me aan en ik kijk hem aan, wow! Wat een lieve man is dit. Hij lijkt me nog niet zo oud maar de vrouw verteld dat hij 41 jaar oud is. Haar zoon werd gezond geboren is, maar kreeg na een tijd steeds meer gezondheidsklachten. Hij is daardoor nooit naar school geweest en praat bijvoorbeeld maar weinig. Er is ook zeker wel wat mis met hem, maar wat precies kan ik de vinger niet op leggen. De vrouw vertelt al huilend dat haar man net na zijn pensioen is overleden en ze is zo bang over de toekomst. Waar kan haar zoon naar toe als zij komt te overlijden? Wat een zorgen, wat een zorgen... We praten en we bidden en geleidelijk aan verdwijnt er iets van de droefheid uit haar gezicht. Dan vertelt ze dat ze onze auto hoorden aankomen. De zoon zei: zou er iemand bij ons op bezoek komen?!! Nee, zei de moeder, bij ons komt er nooit zo'n belangrijk iemand met een auto op bezoek... En toen stapten wij uit. We brachten eten, maar vooral onze aanwezigheid. Voor beiden heel bijzonder dat er mensen kwamen om er gewoon even te zijn. Zo ongewoon gewoon...

En dan zitten we weer in de auto, op weg naar een volgend dorp, om een voorganger te bezoeken die een kinderdagcentrum leidt. Maar onze gedachten zijn nog bij de bejaarden en de gehandicapte zoon. Kunnen wij niet iets voor hen betekenen? Ik denk zelfs, kunnen wij ze dan niet in huis nemen? Praktisch bijna niet haalbaar, en laat staan hoe dit voor de bejaarden zou zijn. Ik denk eerlijk gezegd niet dat het hun goed zou doen. Ze hebben hun hele leven op het platteland gewoond, en dan op het einde van je leven nog verhuizen naar een drukke, lawaaiige hoofdstad om bij een stel buitenlanders te wonen? Ik denk niet dat dat goed voor ze is. Een oplossing heb ik niet, ik ben al lang blij dat ze in het project van OM zijn opgenomen zodat ze in elk geval regelmatig te eten krijgen en zodat iemand ze in de gaten houdt. En eerlijk gezegd weet ik geen mooi of positief einde te breien aan dit stukje. Misschien is dat ook maar goed. Want deze realiteit is niet mooi of positief, maar rauw. Het enige wat ik kan bedenken en wat ik ook tegen ze heb gezegd, is dat ze niet alleen zijn. God is altijd bij hun en ik hoop ze in de hemel weer te zien. Waar geen tranen, pijn en verdriet meer zijn. Met een zegen en een kus lieten we ze achter en zo laat ik ook jullie deze keer 'achter'. Laten we, wanneer we dit stukje hebben gelezen, even bidden voor deze bijzondere mensen in een land eigenlijk niet eens zo heel ver van Nederland vandaan. Wie weet kan ik ze in de hemel aan jullie voorstellen :).