De realiteit van ongelijkheid

Omdat we jullie niet alleen de leuke dingen van het zendelingenbestaan (zoals reizen en nieuwe vrienden maken) willen laten weten, hier een stukje dat ik gisteravond schreef over de ongelijkheid hier in Moldavië. In eerste instantie schreef ik het voor mezelf, om mijn gedachten te ordenen. Maar wie weet kunnen jullie in Nederland er iets van meenemen en ben je na het lezen van dit stukje extra dankbaar voor iets in je eigen leven. Dat hoop ik! :)

Vandaag reden we in onze nieuwe auto naar de supermarkt. Super fijn dat dit niet meer lopend door de sneeuw hoeft! En omdat we nu een auto hebben konden we naar een supermarkt wat verder weg. Aan de rand van de stad bevindt zich een soort Makro, genaamd Metro :). Ook hier mag je alleen inkopen doen met een pasje, zoals de Makro in Leeuwarden. Maar met dit verschil dat de Makro niet voor particulieren bestemd is, en de Metro wel. Dus wij togen blij met ons 5-en naar de Metro (de jongens overigens iets minder blij, want die houden echt niet van shoppen). Al rijdend kwamen we de eerste bedelaar tegen bij een stoplicht. Een ongemakkelijk gevoel bekruipt me.. Wat moet ik doen? Welke kant moet ik opkijken? Juist wel of juist niet iets geven? (We hebben van een teamgenoot gehoord dat veel bedelaars in opdracht van anderen bedelen, dus hoe moeten we hiermee omgaan?) Het wordt gelukkig groen voordat we stilstaan, dus Ruben trekt op om verder te rijden. Dit keer geen arme vrouw aan het raam. Bij een volgend kruispunt zien we weer een bedelaar en een kilometer later weer. Dit keer een man op krukken met een geamputeerd been. Van achter uit de auto hoor ik een kinderstemmetje, met allerlei vragen over de bedelaar. Maar ik weet zelf niet eens goed wat ik hiermee moet. Ik probeer zo goed als ik kan een en ander uit te leggen over de armoede hier.

Afgelopen week hebben we al veel verhalen gehoord van en over Moldaven. Hier in het team hebben we zo'n 20 Moldavische collega's. Ze zien er allemaal netjes uit en alles lijkt op het eerste gezicht oké. Maar in de gesprekken die we met hen hebben gevoerd hebben we ook van hen gehoord wat het betekent om Moldavisch te zijn. Ik weet niet of het juist is, maar op dit moment lijkt het of Moldavië equivalent is aan armoede. Zo vertelde een teamgenoot dat zij geen enkel kledingstuk nieuw heeft, alles tweedehands. En de kachel in hun flat kan maar in één kamer aan, om de stookkosten zoveel mogelijk te beperken. Met andere woorden: een verwamde keuken of woonkamer kunnen ze gewoon niet betalen. Of de teamgenoot die vertelt dat hij zich aan het voorbereiden is op een uitzending naar een inheemse stam ergens in Azië. "Voor mij geen probleem" zegt hij, "ik ben immers aan armoede gewend. Mijn vader verliet ons gezin om in het buitenland te gaan werken zodat wij een beter leven op konden bouwen, maar sindsdien heb ik hem nooit meer gezien. Ik heb nooit luxe gekend in mijn leven, dus dat hoef ik dan ook niet meer af te wennen". 

Al rijdend in de auto zie ik grote huizen, paleizen bijna. En ik zie verpauperde Sovjet flats, waar je niet door de ramen heen naar binnen kunt kijken omdat er zoveel ijs op de ramen staat. Binnen zal het daar wel erg koud zijn, brr. Ik merk dat dit alles me veel doet. Maar ik merk ook dat ik er beter mee om kan gaan dan tien jaar geleden toen we in Rusland woonden. Toen was alles nieuw voor me, ook armoede.. En ik ben ouder geworden (30 immers ;)) en Ruben ook. Aan het eind van de dag, wanneer de kinderen slapen hebben we het er samen over. Dat het toch oneerlijk is hoe alles is verdeeld in de wereld. Alleen omdat wij in Nederland geboren zijn hebben wij meer kans op goed onderwijs, werk etc. dan iemand die hier geboren is. Terwijl iemand die 14 uur per dag in een kledingfabriek in Bangladesh werkt, misschien wel zou willen ruilen met een van onze Moldavische collega's? Allerlei gedachten die door mijn hoofd gaan.

De realiteit van ongelijkheid... Ik weet niet of we daar ooit aan kunnen wennen en of dat uberhaupt zou moeten. Het is iets om verder over na te denken, om op te kauwen. Om hierna tot actie over te kunnen gaan. Be the change you wanna see, komt in me op. En die change zit 'm vaak maar in kleine keuzes. In hoe je je tijd, aandacht en geld spendeert. Dit alles, het leven hier in Moldavië maakt dat ik in elk geval meer stil sta bij mezelf, bij mijn bestaan. Ik ben dankbaar voor het leven, voor vriendschappen ver weg of dichtbij en voor het voedsel, kleding en het huis waar ik momenteel van mag genieten. Enjoy the little things en geniet van je warme huis vandaag!!