In de herfstvakantie zijn onze vrienden Leo en Marloes met hun kinderen bij ons op bezoek geweest. Hieronder een verslag van hun reis!

Na veel voorpret en aftellen begon ons avontuur op zaterdag 21 oktober 2017. Als gezin reisden we af naar Schiphol om via Warchau naar Moldavië te vliegen. Voor ons stond vast dat deze herfstvakantie een blijvende herinnering zou gaan worden. In de eerste plaats om Ruben, Ilja en de kinderen te ontmoeten en te kijken hoe zij leven en werken. Daarnaast waren wij ons bewust dat we geconfronteerd zouden worden met een andere wereld dan zoals wij dat gewend zijn.

Vanaf de ontmoeting op het vliegveld van Chisinau tot het moment van afscheid nemen hebben wij ons erg thuis gevoeld bij Ruben en Ilja. Wat is het fijn om te zien hoe hun huis ook een echt thuis is voor hun allemaal! Maar ook om te ervaren dat zij zich thuis voelen in Moldavië. Ruben rijdt door Chisinau alsof hij zijn rijbewijs hier gehaald heeft. Slingerend om alle gaten en kuilen en druk claxonnerend beweegt hij zich door het verkeer. Het doen van dagelijkse boodschappen is voor ons geen probleem zolang er niet gecommuniceerd hoeft te worden met de kassière. Je voelt je erg ongemakkelijk omdat je je niet verstaanbaar kan maken. Gelukkig was Tobias mee en fungeerde als tolk voor ons. In deze kleine dagelijkse dingen zie je dat zij zich op hun gemak voelen. Zondag gingen wij met z’n allen naar de thuis gemeente van Ruben en Ilja. Een erg fijne en warme plek waar je je snel thuis voelt.

Wij hebben een kijkje mogen nemen bij de dagelijkse werkzaamheden van OM. Samen met Ruben hebben we een project bezocht in Palanca in het zuidoosten van Moldavië. Deze reis voelde voor ons als een tijdmachine. In veel opzichten heeft voor ons hier de tijd stil gestaan. Des te meer werd voor ons zichtbaar hoe de lokale kerk met o.a. OM het verschil maakt in de levens van deze mensen. Van een dagelijkse gezonde maaltijd, bijbelonderwijs en creatieve werkjes op een school tot een geven van een koe. De gemiddelde Nederlander zou zich geen raad weten met een koe in de achtertuin. In het gezin wat wij hebben bezocht hebben we gezien wat een vreugde een koe kan brengen. Niet alleen melk maar ook yoghurt, kaas en wellicht een kalf in de toekomst maakt het leven voor dit gezin in vele opzichten betekenis voller. Ondanks de enorme armoede werden wij allemaal geraakt door de grote gastvrijheid die wij hebben ervaren bij dit gezin.

Wekelijks komen de OM medewerkers bij elkaar voor aanbidding, gebed en ontmoeting. Elke week elkaar ontmoeten zorgt voor samenbinding. Met elkaar God aanbidden en voor elkaar bidden houdt jezelf nederig en gefocust op hetgeen waarvoor je hier bent. Het was erg waardevol om te zien dat je als OM medewerker ook deel uit maakt van een vaste kleine kring. In deze kring worden persoonlijke gebeds- en dankpunten gedeeld.

‘Be flexibel’ was een veel gehoorde kreet. Planningen kunnen van het een op het andere moment veranderen. Zo kregen Ruben en Leo van het een op het andere moment de mogelijkheid om een gevangenis te bezoeken. Een lokale kerk organiseert een wekelijkse bijeenkomst. Een groep van ongeveer 20 gevangen ontmoeten elkaar om een onderwerp te bespreken en het evangelie te horen. Tijdens deze laagdrempelige en gemoedelijke samenkomst is er ruimte voor ontmoeting en discussie. Een welkome afwisseling in het harde gevangenisleven.

Thuis gekomen na deze reis hebben wij het gevoel nog te moeten landen. Een week lijkt op zich niet zoveel. De indrukken die wij meenemen zijn dat wel. Naast alle indrukken hebben wij erg genoten van de gezelligheid. Samen Hollandse spelletjes spelen, koffie drinken, stroopwafels eten, lokale gerechten ontdekken, samen lachen, walnoten eten, de kinderen zien samen spelen, etc.

Wat wij meegenomen hebben naar huis zijn waardevolle herinneringen. Maar vooral om te zien dat Ruben, Ilja, Raffael, Tobias en Raisa Joy op hun plek zijn in Moldavië. Dat zij het verschil maken in de levens van de allerarmsten. Dat zij door het werk van OM heen de liefde van God ervaren en mogen uitdelen.