Het laatste nieuws

Nederlands strand!

12-06-2018

Komende zomer wordt weer een heerlijk drukke zomer met allerlei outreaches en kinderkampen. Toen we daarom het aanbod kregen van hele lieve kennissen uit het zuiden van het land om in juni in hun huis te verblijven, hoefden we niet lang na te denken! Zo komt het dat we 2.5 week in een 'vakantiehuis' vlakbij de zee zitten. Qua temperaturen voelt het niet echt als een zomervakantie ;) maar het is heerlijk om Nederlands te kunnen eten, spreken etc. Toen we aankwamen stond de koelkast vol met heerlijk Nederlands eten, echt genieten. Omdat we deze weken graag willen uitrusten en dit geen verlof is, maar vakantie, zullen we geen bezoeken afleggen of spreekbeurten doen. Dat zal komen wanneer we in 2019 op langer verlof naar Nederland komen. Maar eerst nog lekker genieten van het nietsdoen nu, en straks weer op pad naar Moldavië, daar hebben we ook alweer zin in. We zien uit naar wat God gaat doen deze zomer!

Lees verder

Team life

26-05-2018

Een van de leuke dingen van het leven als zendeling is het teamleven. Misschien ook wel het meest uitdagende soms :) maar we hebben ook veel leuke momenten samen. Vanavond zijn Ruben, Raffael en Tobias op de OM basis om samen met de collega-voetbalfans de finale van de Champions League te kijken. Super spannend voor de jongens :).

Lees verder

Ruben

22-05-2018

Rubens gezondheid gaat elke dag een stukje vooruit, waar we erg dankbaar voor zijn. Hij werkt nog wel veel vanuit huis zodat hij niet hoeft te reizen. Met dit weer geen straf :)

Lees verder

Botje en bootje

11-05-2018

Van allerlei mensen krijgen we berichtjes met de vraag hoe het nu met me gaat, dus daarom even een update.

Het ongeluk is nu drie weken geleden en het gaat de goede kant op. Vorige week ben ik voor controle naar het ziekenhuis geweest (wat is de natuur veranderd in twee weken zeg!). Weer even op de foto en anderhalf uur verder stonden we weer buiten. Het bot is wel iets verschoven ten opzichte van hoe het gezet was, maar alles was nog wel binnen de marges dus we laten het gewoon zo. De afgelopen week merk ik dat ik steeds wat meer kan, al voel ik me nog wel erg beperkt. Het bot is nog erg kwetsbaar dus ik moet nog zeker een week heel rustig aan doen zei de arts.

Vanuit huis kan ik gelukkig veel van m’n werkzaamheden wel doen, dat scheelt. Een van de projecten waar ik nu mooi wat tijd voor had was het nieuwe vlot voor de riveroutreach. Elk jaar worden er vier riveroutreaches georganiseerd om onbereikte gebieden te kunnen bereiken met het Evangelie. Het huidige vlot was aan vervanging toe en samen met een collega mocht ik iets nieuws bedenken. Uiteindelijk hebben we via de Nederlandse Marktplaats een oud zeilbootje gekocht, waaraan we nog een en ander gaan verbouwen zodat de zeilboot geïntegreerd wordt in een vlot voor 25 personen :). Op moment van schrijven wordt de zeilboot door een kennis van een collega hierheen gebracht op een trailer en kunnen we vanaf volgende week voorbereidingen treffen voor de bouw van het nieuwe vlot. Super leuk en ik ben benieuwd naar het eindresultaat. Het zal in de dorpjes zeker een bezienswaardigheid worden :).

Lees verder

Botsing met hond

29-04-2018

Dit was een week die we niet snel vergeten. Vorige week donderdag zat ik op mijn fiets naar OM, zoals gebruikelijk. Maar deze keer waren er op een bepaalde plek niet één, maar drie honden die luid blaffend de weg op renden. Eén van de honden kon ik niet meer ontwijken en kwam onder mijn voorwiel terecht, terwijl ik vrij hard van een afdaling naar beneden fietste. De combinatie van snelheid en asfalt is niet de beste, moet ik zeggen. Toen ik na de val weer opstond hoorde ik wat gekraak bij mijn linkerschouder en toen wist ik dat het niet goed zat. Een voorbijganger hielp me al snel en hij belde een ambulance, heel aardig. Er waren ook nog drie anderen bij me, drie buren die keihard begonnen ruzie te maken over wiens hond het nu was en waarom hij altijd zo hard blafte.. Volgens mij waren het gewoon straathonden, maar oké.. Na een tijd reden er gelukkig collega's langs, van wie er één met mij de ambulance in ging en de ander nam mijn fiets mee naar het OM kantoor. Tel een gebroken sleutelbeen, een harde brancard en Moldavische wegen bij elkaar op en je kunt je indenken hoe ik me voelde. Eenmaal in het ziekenhuis werd ik prima geholpen en kwamen Ilja en Raisa Joy. Het bot moest drie cm terug worden gezet, maar na de laatste rontgenfoto zag het er weer 'kreas' uit.

Voor het sleutelbeen heb ik een brace omgekregen die ik twee weken moet dragen en ik mag twee weken niet uit bed. Daar doe ik erg m'n best op maar gelukkig kan ik al wel weer naar beneden om bijvoorbeeld samen te eten. M'n linkerzijde en borst heeft allerlei kleuren uit de regenboog, we zijn nu het stadium neongeel gepasseerd en gaan nu richting kerrie-geel :). Al met al een heel gedoe, maar we zijn dankbaar dat er geen erger letsel is, onder andere dankzij m'n fietshelm. Staat in onze OM-teamregels dat we die verplicht moeten dragen als we fietsen hier in Moldavië, nu snap ik waarom :).

Komende donderdag moet ik weer naar het ziekenhuis en hopelijk mag de brace dan af en kan ik met een mitella toe. Voor nu doe ik het nog rustig aan en ben ik tussendoor wat aan het werk op de laptop. 

Lees verder