Familie Walinga in Moldavië

Welkom!

Dit is de website van Ruben, Ilja, Raffael, Tobias en Raisa Joy. Wij verblijven voor Operatie Mobilisatie in Chisinau, Moldavië. Neem gerust een kijkje om meer te weten te komen over ons en ons nieuwe thuisland.

content image

Het strijken is weer begonnen!

02-09-2018

Waar in Noord Nederland de slogans "de scholen zijn weer begonnen" weer klinken, hebben wij in ons hoofd: "het strijken is weer begonnen" ;). Dinsdag begint het normale schoolleven weer, maar morgen hebben de jongens een heuse openingsceremonie van het nieuwe schooljaar en moeten ze hun meest nette kleding aan. Dus vanochtend heb ik de witte blouses gewassen, vanavond gestreken en ik zal de zwarte vlinderdas nog even opzoeken. Vanavond nog snel een bloemetje voor de juffen gehaald (dat hoort hier zo) en de jongens vroeg naar bed gebracht. Na bijna 14 weken vakantie morgen weer vroeg op, het zal wel weer even wennen zijn!

Lees verder

Hoe kan het

22-08-2018

We zijn inmiddels terug van onze derde outreach deze zomer, dit keer met een groep Nederlanders, grotendeels uit de Salvatorkerk. We hebben weer heel veel mensen en kinderen kunnen vertellen over de God die Liefde is. Soms door gesprekken, door met mensen te bidden, of door voedselpakketten uit te delen, kippen, schooltassen en zelfs wasmachines! Een middag was voor mij heel speciaal, toen gingen we op bezoek bij een overgrootoma die samen met haar dochter, kleindochter en -schoonzoon en hun kinderen leefde. Juist op het moment dat wij aankwamen met het voedselpakket vertrok de kleindochter naar het ziekenhuis omdat ze op het punt stond te bevallen! Van een tweeling nog wel! Haar oudste was twee jaar, dan een meisje van een, een jongen van elf maanden en nu dus nog een tweeling.... Terwijl ze echt geen geld hadden, want er is gewoon geen werk, geen vast werk in elk geval.

De overgrootoma ging voorheen wel naar de kerk maar vanwege haar gezondheid lukte dit niet meer. Toch leest ze elke dag trouw haar Bijbel (die ze verstopt zodat haar kleinkinderen die niet verscheuren - ze hebben maar weinig speelgoed) en ze bidt elke dag zei ze. Ze vertelde ontzettend veel over haar leven van vroeger, ze had onder andere bij de geheime dienst gewerkt ten tijde van de Sovjet Unie. Het was zo grappig om haar te horen vertellen over achtervolgingen en pistolen; een oud omaatje zonder tanden! Maar tegelijkertijd waren er ook tranen, zowel bij haar als bij ons, want haar leven was en is zo ontzettend zwaar en moeilijk. Toen ik thuiskwam schreef ik dit:

Hoe kan het

Hoe kan het zo zijn
dat we op dezelfde wereld leven 
maar nooit dezelfde kansen hebben gekregen.

Jij geboren in de oorlog, in de Sovjet Unie, wij geboren in een vrij land, in Europa.

Jij zittend op een bed, compleet doorgezakt en verroest, wij thuis een lekker bed met schone lakens.

Jij spaart het voedsel uit je mond, zodat je aan je kleinkinderen kunt geven, wij hebben overvloed, en kunnen zelfs kiezen wat we gaan eten..

Hoe kan het zo zijn
dat we op dezelfde wereld leven 
maar nooit dezelfde kansen hebben gekregen?

Bij jou zittend op het doorgezakte bed, leek het of deze twee werelden niet op één aardbol kunnen bestaan..

Voordat we weer vertrokken zei je iets wat me zo raakte.. Je zei: ik weet dat er mensen bestaan op deze aarde die een goed leven hebben, met een normaal huis, kleding en voedsel. Maar dat is niet voor mij; mijn leven is heel heel zwaar.

Lieve lieve Babushka, wat zou ik je graag meer willen geven, dan alleen ons bezoek met voedsel, gebed en knuffels.. Maar ik weet, dat pas in de hemel jij ook een goed leven zult hebben.. Zonder honger, zonder tranen, zonder pijn. Hemelse Vader, wilt U voor haar een extra mooi huis voorbereiden..?

  

Lees verder

Hierboven vind je de twee meest recente nieuwsberichten, voor eerdere berichten zie tabblad 'Nieuws'.